די פייגעלע איז געוויינט צו זיין באהאנדלט אויף דעם וועג. דער אוממעכטיקער מאן האט זי פארלוירן בײ קארטן. דערפֿאַר האָבן זײ איר אַ גאַנצן טאָג געצויגן װי אַ כלבה. און די שווערער די פלעקל, די האַרדער זיי פאָרן עס ין. נאָר די לאָך איז שױן אַזױ געװױנט צו די נײַע בעלי־בתּים, צו דער שפע פֿון מילך ― אַז זי װיל נישט צוריק.
משמעות, טאַטע און טאָכטער האָבן שוין ריפּיטידלי פאַרקנאַסט אין געשלעכט פּלעזשערז, ווי די מיידל האט דערפאַרונג ווי אַ געוועזענער זונה, און איז נישט שעמען דורך איר אָוועס. אירע בושהדיקע אויגן ציטערן ווייטער דעם אַלטן מאַן, און ער געדענקט שוין נישט זײַן סטאַטוס. מויל גלעטן פון ביידע ווייזן זיך אין שווערע פאקינגן, און די בלאָנדע ברוימט פון פאַרגעניגן, בשעת ער פאַרגעסט נישט זיס צו שמייכלען צו איר טאַטן.
וואַו, עס איז קיין בושה צו גיסן אַ פּאָר מילקשאַקעס אויף די בריסט! און איר קען נאָך באַקומען אַ ביסל דודעס צו פאָר אויף די האָלעס. איך האף אז זי בלײַבט נישט צו לאנג מיט יענעם בחור. ליידיז ווי אַז דאַרפֿן פאַרשיידנקייַט!